beylikdüzü escort beylikdüzü escort beylikdüzü escort bayan beylikdüzü escort beylikdüzü escort beylikdüzü escort bayan beylikdüzü escort seks hikayesi hava durumu betturkey beylikdüzü escort

içerik yükleniyor...Yüklenme süresi bağlantı hızınıza bağlıdır!

ELİNİZDEKİ KUPANIN SAPINDA KİME DOKUNUYORSUNUZ?

Titreşen Evren ve Sesin Ontolojisi

 

Evrenin en temel ve sarsılmaz kurallarından biri kütlenin ve maddenin korunumu ilkesidir. Fiziksel dünyada hiçbir atom yoktan var olmaz ve var olan hiçbir atom aniden yokluğa karışmaz. Bedenimizi, kemiklerimizi, kanımızı ve zihnimizi oluşturan elementlerin tamamı; karbon, kalsiyum, demir ve hidrojen, bundan milyarlarca yıl önce patlayan devasa yıldızların çekirdeklerinde pişmiştir. Bizler, kelimenin en katı bilimsel anlamıyla, evrenin kendi kendini deneyimleyen yıldız tozlarıyız.

 

İnsan hayatı son bulduğunda gerçekleşen şey bir "yok oluş" değil, sadece bir biçim değişimidir. Biyolojik varlığımız toprağa karıştığında, hücrelerimiz ayrışır ve doğanın o büyük, sonsuz döngüsüne yeniden dâhil olur. Toprağa süzülen bir element, bir çam çamının köklerine ulaşır; bir diğeri yağmurla nehirlere karışır; bir başkası ise yerin altında şekillenmeyi bekleyen killi bir çamur tabakasının dokusuna işler.

 

Geleneksel fizik, evreni ve maddeyi birbiriyle temas eden katı bilyeler kümesi gibi ele alma eğilimindeydi. Oysa modern kuantum kuramları ve Süper Sicim Teorisi (Superstring Theory), doğanın en temel yapı taşlarını noktasal parçacıklar olarak değil; belirli frekanslarda titreşen tek boyutlu sicimler olarak tanımlar.

 

Nasıl ki bir enstrümanın teli farklı frekanslarda titreştiğinde farklı notalar üretiyor ve bu notaların birleşimi bir senfoniyi oluşturuyorsa; atom altı parçacıklar da bu sicimlerin farklı titreşim kodlarından ibarettir. Evren, kelimenin ontolojik anlamıyla devasa ve kesintisiz bir senfonidir.

 

İnsan öldüğünde ya da bir nesne yok olduğunda, gerçekte evrenden tek bir zerre bile eksilmez. Evrenin en temel yasalarından biri olan maddenin korunumu ilkesi, atomların asla tamamen yok olmadığını; sadece biçim, yer ve kombinasyon değiştirdiğini söyler. Milyarlarca yıl önce patlayan bir yıldızın çekirdeğinde pişen karbon ve demir atomları; bugün bedenimizi, soluduğumuz havayı ve bastığımız toprağı oluşturur.

 

Toprağa karışan biyolojik varlığımız, zamanla doğanın sonsuz dolaşımına katılır. Bir ağacın köküne, bir nehrin yatağına ya da şekillendirilmeyi bekleyen killi bir çamur tabakasına sızar. Bu yüzden, günlük hayatta elinize aldığınız porselen bir kupanın sapını tutarken, aslında sıradan bir nesneye dokunmuyorsunuzdur. O hamurun içinde, yüzyıllar önce yaşamış bir insanın, hatta bir zamanlar hayatınızda var olmuş tanıdık bir ruhun fiziki atom kalıntıları bulunabilir.

 

Kuantum fiziğinin "her şey birbiriyle dolanıktır ve bağlantıdadır" dediği teorik hakikat, gündelik yaşamda tam da bu temas noktasında somutlaşır. Nesneler artık soğuk ve cansız birer eşya olmaktan çıkar; zamanı ve mekânı aşan görünmez birer buluşma alanına dönüşür. Bir şeyin biçim değiştirmesi, onun yok olduğu anlamına gelmez. Varoluş, atomların hiç durmadan birbirine el verdiği kesintisiz bir döngüdür.

 

Zaten insanlık tarihini düşündüğümüzde, bugüne kadar yaşamış milyarlarca insanın devasa bir çoğunluğunun ne bir mezar taşı var ne de izi. Hepsi toprağa, suya, havaya karışıp evrenin o büyük döngüsüne geri döndü.

 

Toprağı parsellemek, taştan yapılara sarmak ve orayı "ziyaret edilmesi gereken bir adres" sanmak aslında yaşayanların kendi vicdanını rahatlatma çabası.  Oradaki sadece biyolojik bir bakiye, bir kemik yığını. Ne duyabilir ne de görebilir. Oysa toprağın altında o mermerlerin de, yaratılan suni gösterişin de atomik düzeyde hiçbir karşılığı yoktur. Biyolojik varlık son bulduğunda duyacak bir kulak, görecek bir göz ya da mekâna sıkışmış bir varlık kalmaz. Doğanın süzgecinde zenginin mermeri de, kimsesizin toprağı da aynı atomik döngüye el verir. İnsanın kendi kibrini ya da vicdan azabını taşlara yazma çabası, doğanın o büyük ve sarsılmaz eşitliği karşısında hükümsüzdür.

 

Eğer bilincin ve ruhun mekândan ve zamandan bağımsız bir boyutu, bir varlığı varsa; onun sizi bulması için bir taş parçasına ya da belirli bir coğrafi koordinata ihtiyacı yoktur. O zamansızlık boyutundaysa zaten sizi her an, her yerde, tam da anımsadığınız veya zihninizden geçirdiğiniz o saniyede bulur.

 

Yazarın tüm yazıları için tıklayınız

Bu yazı 95 defa okunmuştur.
YAZARIN DİĞER YAZILARI
FACEBOOK YORUM
Yorum